Jest to co najmniej nieprawdopodobne, ale dzieje soczewek ma swoje korzenie już w wieku XVI, kiedy to zauważono, że wady wzroku można korygować za pomocą szła na warstwie oka.

Dokonującym tych odkryć był człowiek renesansu Da Vinci.

Szkła kontaktowe wytworzone są z tworzyw elastycznych, w których 36-75% zawartości stanowi woda. Woda umożliwia dostawanie się tlenu do gałki ocznej. Od momentu odkrycia HEMA sześćdziesiątych powstały kontakty, które znamy obecnie.


Były to najwcześniejsze doświadczenia z kontaktem z materiałów nieorganicznych. Prawdziwy użytek z tych doświadczeń zrobiono dopiero w latach trzydziestych poprzedniego stulecia. soczewkę konstruowano odlewając szybko wysychającą substancję przypominającą parafinę na kształt rogówki.

Z pomocą tego odkrycia już w czwartej dekadzie osoby zwane okularnikami w końcu posiadały wybór. Ciągle były to jednak twarde szkła kontaktowe (znane także jako soczewki kontaktowe), które pomimo swoich wyśmienitych właściwości korekcji wad, były niekomfortowe w korzystania:
były przyczyną otarcia rogówki
dostawał się pod nie kurz i brud
wymagały długiego czasu adaptacji


Kontakty mają na celu korygowanie następujących wad wzroku:

nadwzroczność
astygmatyzm
krótkowzroczność
starczowzroczność



Soczewki kontaktowe mają na celu korygowanie następujących wad:

korygują wadę do bliży i do dali jednocześnie
korygują wadę sferyczną
korekcja wady sferycznej cylindrycznej
soczewki kolorowe nie korygujące żadnej wady


Szkła mają różne długości noszenia:

przez 24 godziny
przez okres 30 dni
przez okres 14 dni
do ciągłego noszenia
przez okres dwunastu miesięcy
czteromiesięczne


Szkła kontaktowe dzielimy na:

miękkie
twarde soczewki kontaktowe
sztywne gazoprzepuszczalne.

Galeria zdjęć:

uroda

kosmetyki

wizerunek

optyka